Dzień i noc
Zjawisko nocy i dnia także było utożsamiane przez Greków z istnieniem bogów. Nastanie dnia tłumaczono sobie jako codzienną wyprawę Heliosa, będącego uosobieniem słońca, który codziennie rano wyruszał ze wschodu swoim złotym wozem zaprzężonym w rumaki uplecione z płomieni i przemierzał całe niebo, aż pod koniec dnia lądował na zachodzie. Tam jego powóz oraz konie kąpały się w wodach oceanu. Następnie podczas nocy wracał do swego złotego pałacu pełnego kosztowności, by tam w wielkiej złoconej sali zasiąść na wielkim tronie w otoczeniu dni, miesięcy, lat i stuleci i wyruszyć w tą samą drogę następnego dnia. Podróż ta nigdy się nie kończyła, stąd zjawisko dnia i nocy. Bóg słońce miał też syna. Ten któregoś dnia poprosił go, by ojciec w jakiś sposób sprawił, by ludzie na ziemi mogli uwierzyć że jest synem boga słońca. Ojciec obiecał, że spełni każde marzenie swego syna. Faeton poprosił więc o pozwolenie by choć raz pojechać złotym rydwanem. Ojciec zmartwił się, lecz słowa dotrzymał. Płomienne konie poznały jednak, że kto inny je prowadzi, czego skutkiem była katastrofa - susze i pożary. Zeus musiał więc zabić Faetona piorunem, by ten nie zniszczył ziemi.